Een school waar kinderen sterren zijn.

-

Belgische ploegen redden een tweejarig jongetje in Haïti

Jaarthema: Geef me de vijf !

 -

Aandachtspunt in januari en februari: Zachtmoedigheid

Alweer zo’n moeilijk woord !?

En toch is het de moeite dat we deze waarde aan onze kinderen meegeven en ze zelf voorleven.

Hoe kunnen we ‘zachtmoedigheid’  omschrijven?

Zachtmoedig zijn: met zachte moed opkomen voor het goede (waarheid, eerlijkheid, respect,…).

Enkele vragen hierbij:

- wat is ‘moed’?

- waarvoor heb je ‘moed’ nodig?

- welke ‘moedige’ mensen ken jij?

à        voorbeelden uit boeken, strips

à        voorbeelden uit de actualiteit           

reddingswerkers in Haïti, twee meisjes die vorige zomer bejaarden gered hebben bij de brand in het bejaardentehuis in Melle,…)

Laten we ook eens nadenken over het verschil tussen ‘stoere heldenmoed’ en ‘zachtmoedigheid’.

Zachtmoedige mensen blijven bescheiden en handelen niet met de bedoeling om als ‘helden’ bejubeld te worden. In alle eenvoud komen zij op voor het goede.

Echte zachtmoedigheid leren we vooral bij Jezus kennen, die zachtmoedig en nederig van hart was. Hij kwam op voor de kleinen en de zwakken. Hij had de moed om te spreken wanneer Hij zag dat er ergens iemand op het verkeerde spoor zat. Hij was er niet om bekommerd zijn eigen leven te redden, maar deed alles om de mensen de weg naar het geluk te tonen.

Waar en wanneer kunnen wij ‘zacht-moedig’ zijn?

Drie woorden zijn hier belangrijk: zien, horen, spreken.

Wij zien en horen vaak dingen die fout lopen, die verkeerd zijn, maar wij hebben niet altijd de moed om te spreken. We zijn soms bang dat we het zelf zullen moeten bekopen.

Wat doen wij als wij zien/horen

-          dat een kindje (een volwassene) gepest wordt?

-          dat steeds dezelfde kinderen (volwassenen) de baas spelen over de voetbal, over…

-          dat iemand speelgoed uit de speelkoffers of ander materiaal stuk maakt

-          dat steeds dezelfde zich onttrekken aan het afruimen van de tafels in de eetzaal, thuis?

-          dat iemand ‘onschuldig’ gestraft wordt ten gevolge van oneerlijkheid?

-          dat bij het bespreken van een ruzie niemand de waarheid zegt?

-          dat kinderen, volwassenen anderen in de gevaar brengen?

Hebben wij de moed om in alle eenvoud elkaar te herinneren aan gemaakte afspraken ?

Het is niet de bedoeling dat wij nu over alles gaan ‘klikken’ of ‘klagen’, maar dat we op een rustige, zachtmoedige manier ‘durven opkomen’ voor het goede en dat we elkaar daarbij helpen.